AEY popular cities

مونمارتر و کافه دو مولن: «املی» (2001) اینجا فیلم‌برداری شد و کافه به زیارتگاه بدل گشت. «نیمه‌شب در پاریس» وودی آلن افسانهٔ شهرِ سینما را زنده نگه می‌دارد.

از «ناتینگ هیل» (1999) در خیابان پورتوبلو تا «هری پاتر» در ایستگاه کینگز کراس (سکوی ¾۹) و بازار لیدنهال در نقش کوچه دیاگون، کمتر شهری این‌قدر سینمایی است.

آنیتا اکبرگ در فوارهٔ تروی: «زندگی شیرین» (1960) فلینی افسانهٔ رم را تثبیت کرد، همچون «تعطیلات رمی» کنار «دهان حقیقت». هر میدان اینجا یک صحنهٔ فیلم است.

وودی آلن در «ویکی کریستینا بارسلونا» (2008) شهر را از پارک گوئل تا کوچه‌های محله گوتیک به تصویر کشید و جهان را تشنه پرسه‌زدن اینجا کرد.

«اسکای‌فال» (2012) با تعقیب‌وگریزی روی بازار بزرگ آغاز می‌شود؛ «از روسیه با عشق» (1963) پیش‌تر ایاصوفیه و آب‌انبار باسیلیکا را فیلم‌برداری کرده بود. استانبول برای پرده سینما زاده شده.

بالا رفتن تام کروز از برج خلیفه در «مأموریت غیرممکن – پروتکل شبح» (2011) دبی را در ذهن‌ها ماندگار کرد: شهری که جسارت آسمان را لمس می‌کند.

«گم‌شده در ترجمه» (2003) بار هتل پارک حیات و چهارراه شیبویا را فیلم‌برداری کرد؛ حالا تصویر سینماییِ توکیو همین‌هاست. این کلان‌شهر معابد خاموش را با خیابان‌های پرنور درمی‌آمیزد.

«صبحانه در تیفانی» (1961) جلوی ویترین‌های تیفانی در خیابان پنجم آغاز می‌شود؛ از «راننده تاکسی» تا «مرد عنکبوتی» هیچ شهری بیشتر فیلم نشده است. تنها سنترال پارک میزبان صدها فیلم‌برداری بوده.